Zaburzenia osobowości a choroba psychiczna

Zaburzenia osobowości nie przychodzą w życiu nagle. Są to nieprawidłowe i sztywne wzorce zachowań, sposobów reagowania, które w żargonie psychologicznym określane są jako efekt nieprawidłowo ukształtowanej psychiki i mechanizmów obronnych. Osoba mająca zaburzenia osobowości może funkcjonować w środowisku mając lepsze i gorsze relacje z pracodawcami, rówieśnikami, zupełnie jak osoba zdrowa lub mająca zaburzenia psychiczne być w związku i prowadzić życie towarzyskie, mieć wpływ na środowisko i zmieniać je. Jednak to, w jaki sposób się zachowuje i jaki ma sposób bycia może przeszkadzać jej w pełnowymiarowym funkcjonowaniu. Problemy wynikające ze sztywności funkcjonowania nie muszą ujawniać się od razu, wyjątkiem jest osobowość antyspołeczna (dyssocjalna, z której to wywodzi się określenie psychopaty), dopiero gdy zaczynają ujawniać się jako niewygodne i uwłaczające w relacjach ze środowiskiem, osoba kieruje się po pomoc.

Natomiast choroba psychiczna może przyjść nagle, niespodziewanie. Zupełnie niespodziewanie niczym grypa, może wystąpić np. obniżony nastrój trwający nieustannie przez kilka tygodni oraz inne współtowarzyszące depresji objawy, i wtedy właśnie możemy mówić o chorobie. W znacznej większości przypadków wymaga ona hospitalizacji bądź konsultacji z psychologiem/psychiatrą, pomocna jest również psychoterapia i inne proponowane formy pomocy w zależności od rodzaju zaburzenia psychicznego. Na wskutek odpowiedniej opieki medycznej oraz terapeutycznej można złagodzić objawy choroby, wyleczyć ją zupełnie bądź zapobiec jej nawrotom. W przypadku zaburzeń osobowości niestety efekty pracy terapeutycznej nie są natychmiastowe, można określić je jako nieustanna praca nad sobą w celu przekonstruowania negatywnych zachowań i zrozumienia siebie. Jeżeli zaburzeniom osobowości współtowarzyszą zaburzenia psychiczne, wymagana jest farmakoterapia, jednak ich samych nie da się wyleczyć lekami, ponieważ nie da się leczyćw ten sposób “sposobu bycia”, co jest w pewien sposób charakterystyczne, w określaniu jednostki jako “ja”. Dlatego też psychoterapia w przypadku zaburzeń osobowości wymaga bardzo wielu spotkań i gruntownej pracy nad sobą.