Psychodynamiczny

Psychoterapia psychodynamiczna

W założeniu nurtu psychologii psychodynamicznej jest twierdzenie, że umysł ludzki składa się z tego co świadome i nieuświadomione. Te dwa niezależne aspekty ludzkiej psychiki wpływają na siebie. Owa teoria zakłada, że dolegliwości są objawami problemów ukrytych w nieświadomości (założenia inne niż w podświadomości Freuda). Kluczowa w psychoterapii psychodynamicznej jest relacja z obiektem czyli moment nawiązywania pacjenta więzi z matką/ojcem we wczesnym okresie dziecięcym.

Przebieg: Terapeuta rozmawia z klientem nie oceniając go. Podczas takiej rozmowy analizowane są uczucia, zachowania, wspomnienia oraz skojarzenia towarzyszące różnym stanom psychicznym oraz wydarzeniom z przeszłości i teraźniejszości.
Cel: Celem terapii jest zrozumienie w jaki sposób przeszłość klienta oraz świat, który go otacza związane są z problemami, których obecnie doświadcza. Z pomocą analizy indywidualnych możliwości (czyli w zgodzie z naturalnymi predyspozycjami klienta) zmieniony zostaje sposób, w jaki osoba postrzega siebie, innych ludzi oraz otaczającą ją rzeczywistość.
Zastosowanie: Terapia psychodynamiczna ma szerokie zastosowanie. Pomoże osobom, które odczuwają ból niemający medycznego podłoża, cierpią na bezsenność, odczuwają lęk i niepokój lub są wyjątkowo smutne, co utrudnia im funkcjonowanie społeczne. Ten rodzaj terapii pomoże: kontrolować złość i agresję, w budowaniu satysfakcjonujących relacji i związków z innymi ludźmi oraz jeśli obecne są jakieś problemy czy konflikty z najbliższymi. Z tej terapii skorzystają osoby samotne, czujące się odizolowane od społeczeństwa oraz z niskim poczuciem własnej wartości.