Psychoanalityczny

Psychoterapia psychoanalityczna

Polega na tworzeniu relacji między psychoterapeutą a pacjentem, która niesie za sobą możliwość przeżywania znaczących sytuacji z przeszłości przez ich odtwarzanie. Ten rodzaj psychoterapii jest bardzo angażujący ze strony pacjenta jak i psychoterapeuty. Psychoterapeuta interpretuje i analizuje sposób reagowania pacjenta, fantazje, wspomnienia i skojarzenia w odniesieniu do relacji z przeszłości. Psychoterapeuta przybiera postawę neutralną. Przez co pacjent tworzy sobie swój własny obraz terapeuty i może projektować na niego własne emocje, odzwierciedlające te, które odczuwał do ważnych osób w swoim życiu czyli dokonując przeniesienia, które jest bardzo ważne w całym procesie terapii i podlega wnikliwej analizie. Przez co można dowiedzieć się wiele o relacji z rodzicem. Psychoterapia ta musi trwać przez określony okres czasu, (często np 2-5lat) który ustalany jest na pierwszych spotkaniach. Często spotkania terapeutyczne bywają dla pacjentów bardzo wyczerpujące.
Przebieg: Rozmowa psychoterapeuty z pacjentem na dwóch stojących naprzeciwko siebie fotelach, zdarza się również iż pacjent proszony jest o położenie się na kozetce, za którą siedzi psychoterapeuta – co może pomóc pacjentowi w kontakcie z własnymi myślami.Nie ma narzucanych rozmów terapii, pacjent opowiada o tym, co wydarzyło się w jego życiu począwszy od momentów wczesnego dzieciństwa, oraz o tym co przeżywa, o własnych snach, które również są interpretowane w odniesieniu do sytuacji życiowej.
Cel: Nadanie celu treściom wypowiadanym przez osobę na terapii oraz sposobom reagowania, w nawiązaniu do kondycji psychicznej i problemów życiowych. Redukcja nieprawidłowych mechanizmów obronnych, integracja dążeń i oczekiwań
Celem pacjenta powinno być poznanie i zrozumienie siebie.
Zastosowanie: Schizofrenia, terapia rodzin i par, zaburzenia psychiczne powodujące dyskomfort fizyczny, choroby somatyczne