Artykuły

Porozmawiajmy o bulimii

tumblr_n28orimlrt1ts8sngo1_500
Bulimia (żarłoczność psychiczna)

U osób cierpiących na bulimię pojawia się epizod niekontrolowanego spożycia pokarmów. Osoba chora na bulimię nie jest w stanie zapanować nad ilością spożywanego jedzenia, często czuje głód nawet po przejedzeniu. Jest to przyczyną ogromnego poczucia winy, w skutek których aby zapobiec przybraniu na wadze osoba przede wszystkim wymiotuje, stosuje środki przeczyszczające, moczopędne, aktywnie ćwiczy, lub stosuje głodówki. Stosowanie tych metod przynosi ulgę, ponieważ wraz z nimi osoba wyzbywa się poczucia winy, które pojawia się po „obżarstwie”, którym jest nadmierne, niekontrolowane przejedzenie się, zaczyna być tym samym motywacją do ponownego ich stosowania. Bulimia prowadzi do problemów z zębami, głównie z powodu częstego wymiotowania, uszkodzenia serca, problemów z żołądkiem. Choroba doprowadza do całkowitego wycieńczenia organizmu, zachwiania pracy narządów. Bardzo często towarzyszy anoreksji lub ją poprzedza, momentami również zdarza się, że osoby chorujące wcześniej na anoreksję zaczynają chorować na bulimię.

Anoreksja bulimiczna
Jest to jeden z epizodów anoreksji, w których pojawiają się tez objawy bulimii. Pojawiają się tu momenty przejedzenia, po których natychmiast prowokowane są wymioty. Jedną z przyczyn tej choroby mogą być problemy fizjologiczne.

Jak rozpoznać?
Początki choroby zazwyczaj są niewinne. Osoby borykające się z tym problemem nadmiernie przykładają uwagę do swojej wagi, z czasem zaczynają stosować restrykcyjne diety, nawet w przypadku niedowagi, wyczerpujące ćwiczenia, środki przeczyszczające. Choroba nie pojawia się z dnia na dzień, jest ona pasmem powtarzających się czynności, których motywem jest kontrolowanie wagi.

Należy pamiętać, że problemu anoreksji i bulimii nie można sprowadzić do artykułu, każdy może przeżywać ją w inny sposób. Do osoby potrzebującej trzeba podejść z empatią i wrażliwością, to ona musi chcieć wyzdrowieć, a my mamy ją w tym wspierać.

Leczenie bulimii opiera się na zrozumieniu swojego zachowania oraz rozpoznaniu epizodów łaknienia. Pacjenci uczą się kontrolować je, zmniejszać też lęk i wyrzuty sumienia. Kluczową rolę poza psychoedukacją odgrywa również psychoterapia ze szczególnym uwzględnieniem psychoterapii poznawczo-behawioralnej a także psychoterapii rodzinnej. Często psychoterapia towarzyszy farmakoterapii.
Najważniejsze jest to by zrozumieć, że bardzo trudno jest leczyć się samemu, lepiej skorzystać z pomocy specjalisty.